بچه که بودم

  مدام دستم رااز دستان نگرانی که مراقبم بود رها می کردم

  و آرزويم بود که يکبار هم که شده تنها از خيابان زندگی رد شوم .

  حالا که ديگر نمی شود بچه بود و فقط می شود عاشق بود از سر بچگی ،

  هر چه وسط خيابان زندگی سر به هوا می دوم ،

  هيچ کس حاضر نمی شود دستم را بگيرد و

  برای لحظه ای حتی مراقبم باشد .

   بلاتكليفم!
   مثل كتاب فراموش شده يي
   رو نيمكت يه پارک سوت كور
   كه باد ديوونه
   نخونده ورقش مي زنه

  حالا هدف از زندگی چيه؟

 دوست دارم