یا اباصالح المهدی عج
به نام خدا سلام. این جمله رو که دیدم،برام جالب بود، گفتم بزارم اینجا تا شماها هم ببینید. به بازار سیاه رفتم برای خرید عشق، اما در ابتدای ورودم رو کاغذی خواندم: در غرفه ی هوس بازان، عشق را به حراج گذاشته اند، به قیمت نابودی پاکبازان. شاید نگاهی نمونده باشه برام دیگه...نمی دونم!! سلام... باز چشم ها، می گریند... چشم ها، گونه های سرخ رنگ را، نقش بر چهره می بندند... گونه هایی که سرد و سرخ بودن را، ارغوانی از روزهای دنیای
کنونی، به خود دارند... چشم ها است که نظاره های فصل های قبل را همچون تازه، به یادگار
همیشگی این دیدگان می آورند... آنچنان خواب را زنده می نگارد که هیچ نشانه ایی را، از همه
رویاهای خواب بودن به جا نمی گذارد... مست و به خواب فرو بردن... یاد چشم ها، آنچنان من را مست و به خواب فرو می بُرد، که
گویی در همان لحظه، نظاره های فصل های قبل را می دیدم... چشم ها چه کردند... چه کردند که این گونه ذره های آب را از وجودم جاری
ساختند... ذره های آب، نگاه من را خط خطی می کند... نگاهی که از عمق وجودم جاریست، تا فاصله ایی از تنهایی را، از
نقش بستن بر جانم، نکشاند... باز ذره های آب، حسرتی را در نگاهی می کشاند... دل دیگر طاقتی ندارد... دل به مردن ختم می شود... دیگر نگاهی از چشم ها، با وجودی از گل و بوسه، که همه سرشار
از محبت هست، نیست تا امید به زنده بودن، به آن دل دهد... گویی دیگر مجال نگاهی نیست... نمی یابم دیگر، لحظه هایی را که از گل و بوسه پر شده باشند،
همه جا پر از فاصله هایی از تنهایی می یابم... خالی می مانم... بغضم را در لابلای پلک های خاک خورده می یابم... در نگاه هم، دیگر رمقی نیست... نفس هایم، همه بوی بد خاکستری لحظه های رنج خورده را
دارد... خواهم رفت تا شکستن، در این لحظه های بی نگاه خود... معصومانه می گریم تا شاید، تنهایی همیشگیم را تنها نذارم... همچون فانوس شکسته، خسته تر از هر لحظه ی غم آلود، تاریک می
شوم... همه از شاکی های نگاه، سخن می گویند... دیگر مجالی که باید نگاه کردن را از آن خود کند، نیست... نمی یابم دیگر... سرخی گونه هاست که شرطه چشم به راه بودن را، همچون تیغ بر
جان زدن می نگارد... گریه های تنهایی خود، برنده تر از تیغ های حال نگاه چشم
هاست... دیگر مجال پروازی نیست به آن دیار کهکشان سالیان قبل... فریادی از سوز دل که همه، لحظه ایی از تنهایی را نشان می دهد،
می آید... رد پاها دیگر مجال رفتن ندارند... سوز دل، مرگیست، که فراتر از جانم را می فشارد... فریاد های بی انتها "Cry"
نوشته شده در تاریخ 88.08.20 بازم سلام... نمی
دونم چرا اینقدر سکوت کردن رو دوست دارم تازه گی ها... امروز به خودم خیلی
نگاه کردم، دیدم واقعا خیلی عوض شدم. بیش از اونی که فکرشو میکردم... دلم
فقط یه دنیایی پراز سکوت و تنهایی می خواد که بشینم و به یه نقطه از اون
دنیارو خیره بشم... شبا
یه جایی رو پیدا کردم که خیلی آرامش بخش هست برام... یک ساعتی انجا می
شینم،تنهای تنها و حرف می زنم با خدا... خیلی سبکم میکنه... سلام... سپیدی، در بر می گیرد... سیاهی جایی ندارد دیگر... جایی ندارد در این واژه های سبک نشینه تنهایی های من... بی نشان بودنه واژه ها در سیاهی، راهی را در میان کوچه های
دلم که همیشه سرشار از گُم شدن هست، چیز دیگری را ارمغان نمی آورد... سپیدی واژه ها، همه جا را از نشاط هوای تازه، خبر می دهد... رها کردن سیاهی... دیگر چیزی را به جز این، در رویاهایم نمی بینم... دیگر دوست داشتن ها، برایم همچون رویایی ناپذیر می ماند... دیگر سپیدی نگاه معصومانه چشم هایم، جرات پلک زدن به مقابل
احساس سالیان طولانیم را ندارد... دیگر توانی نیست تا من را رها کند... جایی نمانده است دیگر... جایی نمانده است دیگر تا پر نکند با لحظه هایی غم انگیز
جانم را که همه جا، شکستن را می بینم... همیشه نگاهی به لحظه ها، بغضی را که در سینه ام می نشاند،
دنیا را آلوده تر از حال، از سیاهی چشم ها هم می بینم... واژه هایی که سالیان دراز را با خود همسفر کرده بودم، همچون
تلخ ترین ها، با خاموشی از نگاه پلک هایم که من را تنها می نگارد، می بینم... باز رفتن های بی انتها... باز رفتن های بی انتها و دست های گرفته شده به سوی هدف و
قدم هایی که از پاهایم سرچشمه می گیرند، توان همیشگی لحظه های رها کردن خود را، از
واژه های سیاهی ندارند... کجاست تا سپیدی پر کند، لحظه های دردآور را... فریاد های بی نشان از وجودم جاریست... اشک های بی نشان، که گونه ها را سرختر از حال، به دیدگان می
آورد، سرگردان می بینم... همیشه خواسته های دل، من را آویز بر صلابه می خواند... آهی ندارم دیگر... کشیدن آه هم دیگر، یک لحظه از جانم را سبک وار، نمی
نگارد... چه لحظه هایست... همه از پایان و بی رمق بودن، سخن می گویند... سخن هایی که هر کدام به زبان آوردن هم، مثل تیغ بر رگ
کشیدن، می ماند... دیگر مجالی نیست... سیاهی است که مجال رها کردن خود را، نیز بسته است... سپیدی باز آید... باز آید تا رها کردن را خوب بیازمایم... رها کردن فریاد ها، که حتی در خواب هم نمی بینم... ردپاها را بنگر... فریاد های بی انتها "Cry"
نوشته شده در تاریخ 88.08.08
فریاد هستم، می تونید از طریق لینک (C.r.Y در کلوب) در قسمت پيوندهاي روزانه، اطلاعاتی رو در مورد من کسب کنید. و هم از طریق لینک (مطالب C.r.Y) می تونید نوشته هام رو، مشاهده کنید. راستی، همیشه لبخند بزن به زندگی دوست من. پایدار باشید. "C.r.Y"
