نازنین آمد و دستی به دل ما زد و رفت

                                         پرده خلوت این غمکده بالا زد و رفت

  کنج تنهایی ما را به خیالی خوش کرد

                                   خواب خورشید به چشم شب یلدا زد و رفت     

  درد بی عشقی ما دید و دریغش آمد

                                         آتش شوق در این جان شکیبا زد و رفت

  خرمن سوخته ما به چه کارش میخورد

                                   که چو برق آمد و در خشک و ترمابر  زد و رفت     

  رفت و از گریه توفانی ام اندیشه نکرد

                                      چه دلی داشت خدایا که به دریا زد و رفت

  بود آیا که ز دیوانه خود یاد کند

                                        آنکه زنجیر به پای دل شیدا زد و رفت

  سایه آن چشم سیه با تو چه می گفت که دوش

                                        عقل فریاد بر آورد و به صحرا زد و رفت